Jezus żyje!

„Jezus przyszedł z Galilei nad Jordan do Jana, żeby przyjąć od niego chrzest. Lecz Jan powstrzymywał Go, mówiąc: „To ja potrzebuję chrztu od Ciebie, a Ty przychodzisz do mnie?” Jezus mu odpowiedział: „Ustąp teraz, bo tak godzi się nam wypełnić wszystko, co sprawiedliwe”. Wtedy Mu ustąpił. A gdy Jezus został ochrzczony, natychmiast wyszedł z wody. A oto otworzyły się nad Nim niebiosa i ujrzał ducha Bożego zstępującego jak gołębica i przychodzącego nad Niego. A oto głos z nieba mówił: „Ten jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie”.

Komentarz do Ewangelii

Scena chrztu Jezusa w Jordanie to jedno z najbardziej poruszających wydarzeń Ewangelii. Syn Boży staje w szeregu grzeszników, prosząc Jana o chrzest. Nie dlatego, że potrzebuje oczyszczenia, lecz dlatego, że chce w pełni solidaryzować się z ludźmi. Wchodzi w nasze człowieczeństwo nie tylko przez wcielenie, ale i przez pokorne zanurzenie w wodach, które niosą ciężar ludzkich win. To moment objawienia: otwarte niebo, Duch pod postacią jakby gołębicy i głos Ojca – „Ten jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie.”
To wydarzenie mówi o tożsamości i misji każdego z nas. Tak jak Jezus, i my w chrzcie zostaliśmy nazwani umiłowanymi dziećmi Boga. To nie jest tytuł honorowy, ale powołanie do życia w bliskości z Ojcem, w mocy Ducha. Chrystus, przyjmując chrzest, uświęca wody świata – czyni z nich znak nowego stworzenia.
Bóg nie przemawia z nieba, by nas onieśmielić, lecz by nas przygarnąć. W Jego słowach kryje się czułość i zaproszenie: „Ty też jesteś moim umiłowanym dzieckiem”. Każda modlitwa, każda Eucharystia, każda chwila pokory to powrót nad Jordan – do miejsca, gdzie wszystko się zaczęło.